dudla

Byliśmy ostatnio z kolegą z pracy w domu jednego bogacza skatologować jego kolekcję win. Kolega w ramach siły roboczej do przenoszenia skrzynek, ja w ramach znawcy (ha, ha, ha). Bogacz się znudził kolekcjonowaniem win i chce wszystko sprzedać. Ma tych butelek za pół miliona funtów, ale już go to nie kręci, teraz postanowił kolekcjonować samochody. Już kupił chyba ze 30. Wszystko to nam opowiedział jego asystent. Powiedział nam też ile kosztuje utrzymanie ogrodu – prawie moją miesięczną pensję. W pewnym momencie przyszła żona bogacza (samego bogacza nie było) i zaczęła narzekać, że muszą teraz tyle rzeczy zrobić, wyremontować cały dół domu, spakować tę kolekcję win, coś tam jeszcze o marmurach. Oczywiście mówiąc, że muszą to zrobić, miała na myśli, że muszą komuś zapłacić, żeby to zrobił. Myślałam, że mnie zemdli. Oczywiście, chciałabym żyć wygodnie i pracować niewiele, ale Boże chroń, żebym kiedyś miała być tak bogata, że już bym nie wiedziała co z tymi pieniędzmi robić i wymyślała jakie to drogie, luksusowe dobra mogę kolekcjonować. Czy naprawdę, założenie jakiejś fundacji charytatywnej nie byłoby o wiele bardziej satysfakcjonujące? Nawet z takiej zwyczajnej, egoistycznej perspektywy? Czy nie lepiej podbudować sobie ego kolekcją dobrych uczynków niż kolekcją samochodów?

PS. Czy ktoś z Was czyta mojego bloga o książkach? Widzę ze 20 wejść z dudli dziennie, ale wszyscy siedzą cicho jak myszy pod miotłą.

PPS. Wygrałam ostatnio 20 książkek – wszystkie nominowane do Costa Awards we wszystkich kategoriach. Książki to jedyna rzecz, którą warto kolekcjonować. No i może jeszcze buty. Ale, kurwa, samochody?

song: Raphael Saadiq – Still A Man

Przezylam swieta z rodzina Maurycego. Bardzo mnie dlugo straszyl swoja matka, ale oczywiscie okazalo sie ze nie taka tesciowa straszna. Ogolnie poziom stresu i paranoi byl zupelnie nieadekwatny do wydarzenia.

Na Sylwestra Maurycy wykombinowal ze pojedziemy do Szkocji i zrobimy to po szkocku. I tak to udalismy sie do Glasgow na Homanay (czyli Sylwester po szkocu). Na poczatek wszyscy chlopcy (oprocz Maurycego) przebrali sie w szkockie spodniczki, zawiesili sobie szkockie torebeczki na pasku i tak zesmy wparadowali na ceilidh odbywajacy sie w kosciele, ktory dawno przestal byc kosciolem i jest teraz Centrum Kultury Szkockiej. Tak na oko okolo 60% panow bylo w spodnicach, pardon, kiltach. Maurycy najprawdopodobniej wykoncypowal, ze wystarczy ze bedzie jedynym czarnym na calej imprezie, nie musi jeszcze byc jedynym czarnym w szkockim stroju ludowym.

Przy wejsciu dali nam po buteleczce szkockiej, ktora okazala sie bardzo przydatna, gdy ruszyly tance ludowe, w ktorych zobowiazani bylismy wziac udzial. Zespol przygrywal na skrzypkach i akordeonie, dajac nam przed kazdym numerem ogolne wskazowki co do tanca. Oczywiscie pierwsze dwie minuty kazdej piosenki przypominaly zupelny Armagedon, bo kazdy tanczyl sobie podlug checi i mozliwosci, ale ostatecznie wylaniala sie z tego jakas choreografia. I tak zesmy tancowali, az w koncu zarzadzono przerwe na poczestunek, ktorym oczywiscie bylo danie narodowe haggis – taka troche wykwintniejsza kaszanka podawana z brukwia i kartoflami.

Na koncu odliczylismy od 10 w dol, jakis wazny Szkot odegral na dudach “Auld Lang Syne” a mysmy spiewali, chociaz w ogole nie znalismy tekstu, a juz najbardziej ja.

Klawo bylo.

Song: Auld Lang Syne

Wczoraj autobus nie jechal tam gdzie chcial, ale kierowca zawolal mnie i powiedzial, zeby wsiadala bo jest zimno i mokro, to mi da transfer ticket na dalsza czesc podrozy, zebym nie musiala dwa razy placic.

Ucieszona wsiadlam.  Gdy dojechalismy do konca dal mi bilet i mowi ‘szybko, szybko’, wskazujac na autobus przed nami, ktory jechal tam gdzie chcialam. Pobieglam, ale ten kierowca nie byl juz tak mily i zatrzasnal mi drzwi przed nosem i odjechal w pizdu. I stalam jak ta sierota na tym przystanku, wiec kierowca z poprzedniego autobusu zawolal mnie i mowi, ze moge tez wykorzystac ten bilet na linii 68 i 468. I patrze sie na tego kierowce, i tak mi znajomo wyglada, taki wasaty w stylu Walesy, albo taty ktorejs z moich kolezanek. I akcent tez tak jakos milo dla ucha brzmi, wiec sie pytam ‘a skad Pan jest?’. A on na to, ze z Polski. A ja na to, ze ja tez i ze Wesolych Swiat i zesmy sie posmiali chwile. Mysle sobie, Boze drogi jaki mily rodak, chyba sie zaraz poplacze.

I przy tej okazji i Wam chcialam zlozyc swiateczne zyczenia, bo moze sie zdarzyc ze juz tu przed swietami nie zajrze. Roznie bywa.

song: Vivaldi – Cztery Pory Roku (wiosna)

Powiem Wam tyle – caly swiat mi smakuje tektura.

Poza tym, wymyslilam jakies nowe haslo na tego bloga i go zapomnialam.  A gdy wreszcie je zresetowalam, to wspanialy blog pl kazal mi wpisac kod antyspamowy zawierajacy polskie znaki.

Od miesiaca czytam sobie o stanie wojennym na potrzeby mojej wielkiej powiesci. I bylo mi bardzo przyjemnie, intymmnie i spokojnie, jak to bywa gdy czlowiek bada historyczne wydarzenia, az tu nagle przyszla trzydziesta rocznica i znienacka wszyscy mi sie wpakowali w ten stan wojenny z buciorami i sobie nim gebe wycieraja rzucajac cytatami z Wikipedii na prawo i lewo.

Napisze list do Jaruzelskiego i mu powiem: Panie Generale, jeszcze tydzien maksymalnie i bedzie spokoj. Wszyscy pojda kupic karpia i wroca do narzekania na terazniejszosc. Jeszcze tydzien Panie Generale, wytrzymajmy.

song: Frank Ocean – Novacane

(musicie sie zaznajomic z tym utworem)

Właśnie skończyłam czytać ‘The Corner’ napisany przez Davida Simona i Eda Burnsa. Jest to reportaż na ponad 600 stron opisujący życie jednego z gett w Baltimore. Dawno mnie lektura niczego tak nie trzepnęła i otrzeźwiła.

Mam ja ten problem, że mi łatwo oceniać ludzi. Że sobie myślę, och bo gdybym to jak była w takiej sytuacji, to na pewno bym nie brała narkotyków. Ani ich nie sprzedawała. Nie wstąpiłabym do gangu, nie zaszłabym w ciążę w wieku lat 14. Chodziłabym twardo do szkoły i próbowała się z tego getta wyrwać.

Tak, bo przecież mam silną wolę? Dwóch dni bez czekolady wytrzymać nie mogę, ale z getta to bym się wyrwała jak nic.

I jak to mówi David Simon, gdy sobie wyobrażamy jak to my byśmy sobie w tym getcie poradzili, to wyobrażamy sobie nas, ukształtowanych przez nasze wygodne życia, pokończone szkoły, w miarę normalne rodziny (lub chociaż takie, w których twoja matka nie przepierza na działkę kasy na jedzenie).

Innym dość nieoczykiwanym rezultatem przeczytania tej książki jest to, że nagle życie narkomana wydaje mi się dość kuszącym prospektem.

Gdybym mogła te wszystkie moje zmartwienia, pragnienia i potrzeby, które dzień w dzień zaprzątają mi głowę, zamienić na jedną tylko potrzebę i pragnienie. Naćpać się. Jeden, jedyny cel tylko osiągany dzień w dzień. I święty spokój z całą gamą innych potrzeb materialnych i emocjonalnych. Naćpać się i już mnie nic zupełnie nie obchodzi.

Oczywiście, można na przykład od razu się zabić i wtedy też jest święty spokój ze wszystkim.

Tak czy siak, mam nadzieję, że Was zachęciłam do lektury. ‘The Corner’ to najlepsza książka jaką przeczytałam w tym roku.

song: Lauryn Hill – Ex-Factor